බිලොග් එකතුව

Sunday, October 28, 2012

නෙළුම් විල

Posted: 27 Oct 2012 10:34 AM PDT

ගිය අවුරුද්දේ වගේම මේ පාරත් එක්සත් ජාතීන්ගේ දිනය සැමරුනා. බෑන් කි මුන් මහත්තයාගේ ඉස්කෝලේත් ගිය පාර වගේම පාට පාට මල් වගේ ළමයි ඒ ගොල්ලන්ගේ ජාතික ඇඳුම් ඇඳගෙන .

කොරියානු හැන්බොක් ඇඳුම ඇඳපු ළමයි පුම්බපු කුරුල්ලන් වගේ ..ජපන් කිමෝනාව ඇඳපු ළමයි වෙනදට වගේ දුවාගන්න බැරුව .

අපේ බනිටයි අක්කටයි සිද්ධ වුනා ළමා සාරි අඳින්න . මහන්න දන්නා ආච්චිලා දෙන්නෙක්ම හිටියත් ඒගොල්ල මෙහෙ නෙමේ නිසා මහන්න නොදන්නා අම්මට සෑහෙන්න රස්තියාදු වෙන්න සිද්ධ වුණා. මන් ඉතින් මැහුම් ගෙතුම් ඉගෙන ගෙන ගෙදෙට්ට වෙලා ඉන්න නෙමේනේ හිතන් හිටියේ .

වදෙන් පොරෙන් අන්දලා සෑහෙන්න කටුගහල හෙම යැව්වේ . ළමා සාරිය ඇඳන් ස්කිපින් කරන්න බැරි වීම ගැන බනීට ටිකක් හිතට හරි මදි .

ගියපාර වගේම මේ පාරත් කොඩිය අරන් පෙරහරේ යන්න දෙන්නට අවස්තාව ලැබුන . සැහෙන වෙලාවක් වේදිකාවේ කොඩිය ඔසවාගෙන හිටන් ඉන්නත් අරගෙන පෙරහරේ යන්නත් ටිකක් අමාරු වැඩක් . මේක පුංචි කොඩියකුත් නෙමේ .

මොනයම් අවස්තාවක මොනයම් විදිහකට හෝ තමන්ගේ රට නියෝජනය කරන්න ලැබෙනවා කියන්නේ ලොකු වාසනාවක් ලෙසයි මා නම් දුටුවේ .

එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයෙන් පැමිණ සිටියේ ඉන්දියන් කාන්තාවක් . ඇයගේ පින්තුරයක් ගන්න නම් බැරි වුණා .

විවිධ ජාතික ඇඳුම් ඇඳි පොඩිත්තන් පාට පාට මල් උයනක් තමා සිහිගැන්වූයේ.

පාසලේ මන් කැමතිම කෙනෙක් වන විදුහල් පතිතුමා ළමුන් සමග ගීතයක් ගායනා කලේ ගිටාරය වයමින් .

උසස් පන්තිවල සිසුන්ගේ නර්තනයද කදිමයි .

පාසලේ එකම ලාංකික ගුරුතුමා .

උත්සවය අවසානයේ පන්ති හෝ ශ්‍රේණි වශයෙන් කෑම වර්ග රැසක් සහිත භෝජන සංග්‍රහයක් . තම තම රටවල කෑම වර්ග ගෙනවිත් තිබුණා.

අපිත් හැදුවා පැණිවළලු.

සාමාන්‍යයෙන් මේ දවස්වල ළමයින්ට තම තමන්ගේ රටවල් ගැන සහ යාලුවන්ගේ රටවල් ගැන අවබෝධයක් ලබා ගන්න තමයි විශේෂ අවධානය යොමු වුණේ.

.

අපේ බනිටත් තමන්ගේ රට ගැන එක එක දේවල් දැනගෙන එන්නයි ගුරුතුමී කියා තිබුණා . ප්‍රසිද්ධ තැන්, ලස්සන තැන් . ගොඩනැගිලි , කෑම , ඇඳුම් , ප්‍රවාහනය වගේ කාරණා.

එන වසරේ සංචාරකයින්ට යන්න හොඳම තැන ලෙස ලංකාව නම් වෙලා තියෙන එකත් අපට ලොකු සතුටක්.

අපේ පවුලම එකතු වෙලා තමයි මේගැන සාකච්චා වුණේ . කියන කියන හැමදේම ලොක්කි නම් දන්නවා .

''හරි ඔය කොයි ඇඳුම දන්නවා වුනත් ඕගොල්ලෝ අමුඩේ දන්නේ නැහැනේ '' එහෙම කිව්වේ තාත්තා .

'' අපෝ මන් දන්නවා අර ගොවියෝ අඳින ඩයපර් එක වගේ එකනේ '' ඒ ලොක්කි .

අමුඩේ අඳින්නේ අපි විතරද ..ජපානයේ සුමෝ ලත් අඳින්නේ අමුඩයක් වගේ එකක් .

කැමති නම් අමුඩය සහ අපේ අනන්‍යතාවය කියල සංවාදයකට යන්නත් පුළුවන් . ආදිවාසින් අමුඩය ඇඳන් ක්‍රිකට් ගහපු වගත් ආරංචි වුණා .

Saturday, October 13, 2012

නෙළුම් විල

අලිය ගිලපු දිවුල් ගෙඩිය වැඩක් නැති වුනත් ....

Posted: 12 Oct 2012 10:13 AM PDT

[Picture from http://ecartoonman.com/2012/09/06/civet-coffee/ ]

අපි පොඩි කාලේ උගුඩුවන් ඕනෑතරම් හිටිය . හැබැයි උන් මොනවගේද කියල හරිහැටියකට දැකල තිබුනේ නැහැ . නිශාචරයෙක් නිසා වෙන්න ඇති . මොනවා වුනත් උගුඩුවා කියන්නේ ප්‍රියමනාප සතෙක් විදිහට නම් නෙමේ අපට දැනුණේ. රෑට කුකුලෝ හොරකම් කරන විත්තිය අහල තිබුන . උගුඩුවො එන හින්දා කුකුල් කුඩුව ගහක එල්ලලා තිබුනත් මතකයි.

ඒ මදිවට සමහර මිනිස්සුන්ව ඇටිකෙහෙල් කාපු උගුඩුවාට සමාන කරනවා වුනාට ඇටි කෙහෙල් කෑවම උගුඩුවට වෙන්නේ මොනවද කියල හොයල බැලුවෙත් නැහැ .

අපිට එහෙම වුනාට ඔය කෝපි වලට ඇබ්බැහි වෙච්ච අයට නම් උගුඩුවාAsian Palm Civet හරිම වැදගත් බව මන් දැන ගත්තේ ලඟදි .

අපේ එකා කළු වුනාට මෙයා ටිකක් තල එළලුයි

[picture from http://en.wikipedia.org/wiki/Kopi_Luwak ]

ඉතියෝපියාවේ කල්දී කියන කොලුවා කෝපි සොයා ගත් බව තමයි එහෙදි මට අහන්න ලැබුනේ . කල්දී කියල කෝපි කඩ ජාලයකුත් එහෙ තියනව . ජාලයක් කිව්වට ඉතින් ''ස්ටාර් බක්ස්'' හරි ''කොෆි බින්ස් '' වගේ හරි පොෂ් නම් නැහැ . කොහොමත් ඉතින් වැඩිය හොඳ පුටු තියෙන්නේ වඩුවාගේ ගෙදර නෙමේනේ .

අපිට වැඩකට නැති උගුඩුවන් ජාවා , සුමාත්‍රා වැනි ඉන්දුනිසියන් දුපත්වලට නම් රත්තරන් වගේ . අපේ උගුඩුවන්ගේ එහෙ ඉන්න නෑයන් එච්චර වටින්නේ මොකවත් හින්දා නෙමේ උන්ගේ වසුරු නිසා . කෝපි ඇට ගිලල හෙලන වසුරුවල තියෙන නොදිරවපු ඇට මේ පලාත්වල මිනිස්සුන්ට රත්තරන් වගේ .
ඕලන්ද කාරයෝ මේවයේ කෝපි වගා කරලා තියෙන්නේ මුලින්ම . හැබැයි පසු කාලේදී ගමේ මිනිස්සුන්ට කෝපි ඇට නෙලා ගන්න තහනම් කරලා . මේ මිනිස්සු තමයි මේ වසුරු වල තියෙන කෝපි ඇට වලින් කෝපි හදන්න පටන් අරන් තියෙන්නේ .

මන් කෝපි ලෝලියෙක් නෙමේ නිසා කෝපි එක්ක වැඩි ආස්සරයක් නැහැ . යුරෝපිය වගේම අනික් ජාතිවල ගැහැණුත් බොහොමයක් කෝපි බොන්න රුසියන් . මන් ඉතින් තේ තමයි. දවසක් මට යාලුවෝ දෙන්නෙක් අඬගැහුව Cat poo poo කෝපි බොන්න යමුයි කියල . දැන්වීමකුත් පෙන්නුවා . නිකන්වත් කෝපි නොබොන මට ඔය ජරාව මොකටද කියල මන් ගියේ නැහැ . ඒ ගැන එහෙම්ම අමතක වුනා .

ඊයේ පෙරේදා '' අම්මට කියන්න එපා '' කියල ටිකක් අමුතු තැන්වලට යන නැෂනල් ජියෝග්‍රෆි නාලිකාවේ හාදයා බෝර්නියෝ පැත්තේ ගොහින් කල වැඩසටහනක් බලද්දී ආයෙම මේ ගැන කියවුනා . අපේ බනියටත් හරිම හිනා .

එවෙලෙමයි හිතුනේ මේ ගැන කියවල බලන්න . [මේ වගේ කියවල බාගෙට ලියල මග ඇරුන ලිපි කෑලි රාශියක් බ්ලොග් එකේ තියෙනව . මේක නම් ඉවරයක් කරනවා කියල හිතුනේ ටිජි අදත් මුණු පොතේ පණිවුඩයක් එව්වට පස්සේ.. මේ සතියත් කෙල්ලන්ට නිවාඩු . සම්පුර්ණ වගකීම බෑන් කි මුන්ගේ . මන් නම් අහිංසකයි ]

ටි ජි නගා කෝපි බොන එක නතර කරන එකක් නැහැ කියල මන් හිතනවා .

අපි වගේම ඉන්දුනිසියන් මැලේසියන් අයත් කියන්නේ කෝපි . මේ උගුඩු කෝපි වලට ඉන්දුනිසියන් බසින් කියන්නේ කෝපි ලුවක් . සුද්ද කියන්නේ නම් Civet coffee .
ඉස්සර ස්වභාවිකව කැලයේ හෙලන වසුරු එකතු කලත් දැන් දැන් කුඩුවල දමල කෝපි කන්න දීල වසුරු එක්කහු කරන තැනුත් තිබෙනවාලු. වැඩසටහනේ ගියපරිදි නම් මාස කීපයයි කුඩු කරන ඉන්නේ . අනේ මන්ද ඉතින් ඕව නම් .

පිලිපිනේ සහ වියට්නාමේත් මේ ක්‍රමය අනුගමනය කරන කෝපි වතු කීපයක් තිබෙන බවයි ආරංචි. මේගොල්ලන්ට ඕව එච්චර ජරාව නෙමේ .

වියට්නාමයේ කෝපි ජනප්‍රියයි බොහොම . දේශීය වගේම ජාත්‍යන්තර කෝපි කඩත් මෙහෙ තියෙනව . හැබැයි තවම මේ Civet Coffee එපමණ ප්‍රසිද්ධ නැහැ . මෙයාල කෝපි ජාතියක් තියෙනව තද කළු . හිමිට කෝප්පෙට පෙරෙන්න ඇරලා ගනකමට බොන . බොනවට වඩා කනවා තමයි ගැලපෙන්නේ .

මේ Civet Coffee තමයි ලෝකේ අඩුවෙන්ම නිෂ්පාදනය වෙන්නේ . ඒවගේම අස්ප ගණන් . බීපු උදවිය කියල තියෙන්නේ සතාගේ ආහාර මාර්ගයේදී යම් පමණකට පැසිමක් වෙන නිසා අමුතුම රසක් ඇතිලු.

ටි ජි නගා කෝපි බොන එක නතර කරන එකක් නැහැ කියල මන් හිතනවා .
අපි වගේම ඉන්දුනිසියන් මැලේසියන් අයත් කියන්නේ කෝපි . මේ උගුඩු කෝපි වලට ඉන්දුනිසියන් බසින් කියන්නේ කෝපි ලුවක් . සුද්ද කියන්නේ නම් Civet coffee .

ඉස්සර ස්වභාවිකව කාලයේ හෙලන වසුරු එකතු කලත් දැන් දැන් කුඩුවල දමල කෝපි කන්න දීල වසුරු එක්කහු කරන තැනුත් තිබෙනවාලු. වැඩසටහනේ ගියපරිදි නම් මාස කීපයයි කුඩු කරන ඉන්නේ . අනේ මන්ද ඉතින් ඕව නම් . පිලිපිනේ සහ වියට්නාමේත් මේ ක්‍රමය අනුගමනය කරන කෝපි වතු කීපයක් තිබෙන බවයි ආරංචි.

කෝපි ගැන මගේ මතක නම් කෝපි තරම් තිත්ත නැහැ . උගුඩු කෝපි තරම් අප්පිරියාත් නැහැ

. ලිපියෙන් පොඩි වංගුවක් ගහල මේ ටික මෙතනම ලියල දාන්නේ ආයේ කවදා කෝපි ගැන ලියයිද නොදන්නා නිසා.
අපේ රත්නපුරේ මහගෙදර කෝපි වවා තිබුණා. අවුරුද්දට ගියහම ආපහු එද්දී ආච්චි ඔතල දෙන ගොරක , කාරබු නැටි , ගම්මිරිස් , කැවුම් අතර කෝපි ඇටත් තිබුන . අපි කඩෙන් කෝපි ගේන පුරුද්දක් තිබුනේ නැහැ . පුරුද්දකට කෝපි නොබොන අපේ ගෙදර මේ කෝපි ඇට කාලයක් තිබුන . කාට හරි බඩ රිදුනහම අම්ම කෝපි ඇට ටිකක් කබලේ රත්කරල වංගෙඩියේ කොටනවා . හරිම සුවඳයි . අලුතින්ම කොටපු කෝපි දෙහි දාල බොන්න දෙනවා . බොන්න අකමැති වුනත් සුවඳට නම් හරිම ආසයි .

ආයේ අපි උන්න ගෙවල් පැත්තෙත් හැම ඉඩමකම වගේ කෝපි ටිකක් තිබුණ. ඒ අය වුනත් තම තමාගේ පාවිච්චියට මිසක් විකුණන්න තරම් උනන්දුවක් ගත් බවක් මට මතක නැහැ . කෝපි මල් තියෙන කාලෙට හරිම සුවඳයි. ලස්සන දත් පෙළක් සුදු පාට කෝපි මල්වලට උපමා කරනවනේ . කෝපි මල් සුවඳක් දැනුණේ නැහැ කාලෙකින් . එහෙම බලද්දී කොයිතරම් දේවල් මට මග ඇරිලද.

picture from google images

ඉදිලා රතු පාට වෙච්ච කෝපි ගෙඩි සුප්පු කරන්න අපි ආසයි ඒ දවස්වල . සුද්දා වවපු කෝපි වගාවට සුදු පුස් බෝවුන කතාවයි , කෝපි මල් වල සුවඳයි . අම්ම හදන කළු කෝපි එකේ සුවඳයි , කෝපි මල් හිනාව ගැන යි වගේ පුංචි දේවල් ටිකක් විතරයි මන් කෝපි ගැන දැන හිටියේ .

Friday, September 28, 2012

නෙළුම් විල

බුෂ් සහ පුටින්ගේ රෙදි ගැලවේ

Posted: 28 Sep 2012 01:59 AM PDT

අද මුන් මහතාගේ ඉස්කෝලේ සඳ උළෙලකි . අපේ ළමයින්ගේ ඉස්කෝලේ ගැන මෙතනින් කියවන්න . සඳ උළෙල ගැන කතා කරන්න ගිහින් විකියටත් සබැඳියක් එකතු කරපු අපි හැමෝගෙම සාමුහික අදහස් වලින් පිරුණු මේ පුරහඳ ළමයින්ටයි කියෙව්වොත් සඳ උළෙල කියන්නේ මොකක්ද කියල තේරෙයි .

මෙවර සඳ උළෙල වැටි ඇත්තේ විසි නම වෙනිදාට නිසා අද සිකුරාදා එය සමරන්නට ඉස්කෝලය තීරණය කොට ඇත ..ළමුනට Ao Dai ලෙස හැඳින්වෙන වියට්නාමයේ ජාතික ඇඳුම ඇඳ එන්නයි ඉල්ලීමක් කෙරිණි. ළමයි ඔය ඇඳුමට කැමතිම නැත .නහයෙන් අඬමින් නොයෙක් තර්ක විතර්ක නෝක්කාඩු මැද්දේ යන්තම් ඇඳුම් දෙකට රිංගවා දෙන්නා පිටත් කල පසු මට මහන්සිය . කලබලය අස්සේ පින්තුරයක් ගැනීමටවත් බැරි විය . හවසට නම් දෙන්නා ඔය දෙකම බෑග් එකේ ඔබන් එන බැවින් පින්තුරයක් ගන්නට ලැබෙන්නේම නැත .
කොට කලිසමක් ටි ෂර්ටයක් වැනි සරලම ඇඳුමට පුරුදු වූ ළමයින් මෙවැනි සම්ප්‍රදායික ඇඳුම් වලට අකමැතිය . විශේෂ අවස්ථාවක එවැනි කරදරයක් ටිකක් ඉහිලිලුවාට කමක් නැත . ළමයි අකමැති වුවත් මේ ඇඳුම ලස්සනය . දිග කුර්තා කමිසයක් වැනි උඩ කොටසත් සැහැල්ලු කලිසමත් සහිත විචිත්‍ර එම්බ්‍රොයිඩර් වලින් හැඩවූ Ao Dai අපගේ සාරිය හෝ ඔසරිය මෙන්ම වියට්නාමයේ සලකුණකි .

කලින් විවිධ අවස්ථා වල විස්තර කල පරිදි උතුරු මධ්‍යම සහ දකුණු ප්‍රදේශ වල නිල නොවෙන විවිධත්වයක් පවතී . මේ ජාතික ඇඳුමත් එසේමය . එමෙන්ම බස හසුරවන ආකාරයේද යම් යම් වෙනස් කම් තිබේ .කුඩා රටක් වීත් අපේ එක එක පලාත්වල බස වහරන ආකාරයන් විවිධය . බහුතරයක් හැනොයි වැසියන් දකුණ කළුද සුදුද කියාවත් දැක නැති කොට කවර කතාද .
Ao Dai උතුරේදී ao zhai ලෙස කියවේ . දකුණේදී aw yai ලෙස කියවේ . ලියන ආකාරය එකය . එළවලු වලට කියන නමුත් එසේමය . දකුණේදී රවූ මා වුන ගොටුකොල මෙහිදී සවු මා ය .

සිහින් සිරුරැති යුවතියන්ට මනාව ගැලපෙන මෙය කාලයේ විවිධ තාලයන්ට යම් යම් වෙනස්කම් සහිතව නිර්මාණය වේ . ඉතාම ලස්සන සියුම් එම්බ්‍රොයිඩර හෝ පින්තාරු මගින් හැඩවේ .

සුදු පැහැති Ao Dai ඇඳුමින් සැරසුන උසස් බාලිකා සිසුවියන් බයිසිකල් වල නැගී පාසල් යාම සුලබ දසුනක් . හැම පාසලකම එසේ දැයි නොදනිමි . එහෙත් බොහෝ සිසුවියන් මා දැක ඇත .

ඒ ඇරුන විට තද අව්වට කදිමට ඔරොත්තු දෙන කේතුකාකාර තොප්පියත් Ao Dai සම්ප්‍රදායික ඇඳුමත් අපේ ඔසරිය මෙන්ම ප්‍රදර්ශනාත්මක සහ සංස්කෘතිකමය අවස්ථාවන්ට පමණක් සිමා වේ . පිළිගැනීම් කවුන්ටර වල යුවතියන් ගුවන් සේවිකාවන් වැනි විශේෂ රාජකාරි වලදී නම් විසිතුරු ලෙස මෙයින් සැරසේ . ඔවුන් පවා තොප්පිය නම් අත්හැර ඇත . කදක දමාගෙන යමක් වෙළදාමේ යන වෙළෙන්දියන් සහ වෙලේ කුඹුරේ වැඩ කරන ගොවින් නම් තවම මේ තොප්පියෙන් වැඩක් ගන්නා බව පෙනේ .

මේ තොප්පියයි සයිගොන් ගඟයි ගැන කවියකුත් ලීවා මා නෙළුම්විල පටන් ගත් දිනවලම .

බලන්නකෝ අඳුනන අයද මේ කියල . මේ ගොල්ල මෙහෙ ආව වෙලාවක Ao dai අන්දලා . අමතක වුනා කියන්න පිරිමින්ගේ ඇඳුමත් බොහෝ දුරට සමානයි .
....
.
.
.
ඇඳන් උන්න රෙදි ගලවලා වෙන්න ඕන මේවා ඇන්දේ ..

පින්තුරය ගත්තු තැන

ප.ලි.
වැඩිය නොලියන්නේ ඇයිදැයි කීපදෙනෙක් අසා තිබුන . හේතු නම් ඉතින් ගමකට . කොයික වුනත් කම්මැලි කම ප්‍රධාන චුදිතය . අනික හැමෝම පොත් ගැන කියනව . මට කියන්න දෙයක් නෑ...ඉහි ඉහි ...

පින්තුර සේරම ගුගල් ගෙන්

Thursday, September 06, 2012

සිංහලෙන් අන්තර්ජාලයට පිවිසෙන්න අදියගෙ බ්ලොග් එක

෴෴...:::: Reawakening ::::....෴෴

Posted: 05 Sep 2012 08:54 AM PDT

කොහොමද ඉතින් යාලුවන්ට?

අදින් හරියටම අවුරුද්දකට කලින් බ්ලොග් කලාවට කෙටි විවේකයක් දෙන්න ගත්ත තීරණය මෙච්චර දිග විවේකයක් වේවි කියල නම් මම නිකම්වත් හිතුවෙ නෑ. නමුත් ඉතින් ඇතිවුනු පොඩි පොඩි ප්‍රශ්න සහ තිබුනු අලුත් වැඩ නිසා මට බ්ලොග් එකක් තියෙන විත්තියත් අමතක වෙලා තිබුනේ.

-----------------------------------------------------------------------------------------------

ඉතින් මීට සතියකට විතර කලින් මගේම යාලුවෙක් බ්ලොගින්ග් ගැන මතක් කරනකම් මට මේක නැවත පටන්ගන්න කිසිම අදහසක් තිබුනේ නෑ. ඒ වෙලාවෙ මම Blogger Dashboard එකට ලොග් වෙලා බලනකොට සේරම වෙනස් වෙලා, අලුත් Interface එකක් ඇවිල්ලා, අලුත් බ්ලොග් ඇවිල්ල, සමහර බ්ලොග් නැවතිලා, වැඩ ගොඩයි..

හරි හරි ඔන්න Gossips ටික ඉවරයි, දැන් මේ මොහොතෙ ඉඳන් මේ බ්ලොග් එක නැවත Active කාණ්ඩයට වැටෙන විදියට කටයුතු සිද්ධ වේවි. :D

මේ සතිය ඇතුලත (අනිවා!) අලුත්ම ලිපි පෙලක් ලියන්න මම පටන්ගන්නවා. සිරාම Kick එකක් තියෙන VFX වැඩ ගැන තමයි ලියන්න නම් ඉන්නේ. එහෙන් මෙහෙන් කොපි කරපු ඉෆෙක්ට්ස් නෙවෙයි, බිඳුවක් නෑරම ලාංකික VFX සෙට් එකක් බලාපොරොත්තුවෙන් ඉන්න. ඔන්න එහෙනම් ගියා. කට්ටිය Touch එකේ ඉන්න.

See Ya!

Sunday, September 02, 2012

නෙළුම් විල

Once in a ..Blue Moon....

Posted: 01 Sep 2012 10:58 AM PDT

පින්තුරය මෙතනින්

අප මේ සිටින්නේ ගිම්හානයේ අග්ගිස්සේය . ඊළඟ දවසේ පාසල් නැත්නම් තරමක් රෑ බෝ වෙනතුරු සෙල්ලම් පිටියේ ගත කිරීම දැන් අපේ පුරුද්දයි .
කොතරම් උණුසුම් වුවද මා ගිම්හානය ප්‍රිය කරමි . සිසිරයේ පාලු සීතලට වඩා අව් රශ්මිය දාහෙන් සම්පතකි . සිතේ හැටියට නා ගන්නට පුළුවන . ළමයින්ට එලියට බැස සෙල්ලම් කිරීමට හැකිය . එබැවින් ගෙවී යායයි ලෝබයෙන් මේ ගිම්හානයේ අවසන් සමය උපරිමයෙන් විඳිය යුතු නිසා සවස් කල හැකිපමණ එලි පහලියේ ගැවසෙමු.

ඊයේද අදද එසේ ගෙවී ගියේය . ඊයේ නිල් සඳක් [ Blue moon ] පායා යයි මගේ මිතුරිය දුන් ඔත්තුවක් නිසා අපි සඳ එනතුරු බලාසිටියෙමු . රැස් වළලු අතර රන් තැටියක් වන් පුර හඳ පායා ආවාය.

සුලඟ සුව දායකය . මද සුළං ඇති රැයක මද අඳුරේ ..පුරහඳක් යට ..සිතන්නට මොනතරම් දේ ඇතිද . සඳ පායන කල මානසික රෝග උත්සන්න වන බව මා අසා ඇත . අප සැවොම එක්තරා දුරකට පිස්සන් වෙමු . සඳ දියෙන් නැහැවෙන කල අතීත මතකයන්ගේ කිමිදී දහසක් සොම්නස් සහගත මෙන්ම යම් තරමකට පාළු සහ කිව නොහැකි දොම්නස් සහගත සිතිවිලි ඇති වී නැති වී යන්නේ එබැවින් විය යුතුය .

සඳ උළෙලත් ළඟ ළඟ එයි . දැනටමත් සඳ කේක් කඩ ඉදි වී ඇත . නොකියවූ කෙනෙක් ඇත්නම් ගිය වසරේ ලියු ..සඳ කමිටුවේ මාමලාගේ අපමණ දැනුමින් පෝෂිත වූ මේ පුර සඳ ළමයින්ටයි කියවන මෙන් ඉල්ලා සිටිමි . සඳ කමිටුවේ මාමලා බොහොමයක් විවිධ වැඩ කටයුතු නිසා කාර්යබහුල වී ඇති සැටියකි . ඔවුන් සැමට ගෞරවයෙන් නැවතත් මේ ලිපිය සිහි කරමි .

සඳ සහ මම ගැන ලියන්නට බොහෝ දේ තිබේ . විදුලි එලි හිඟ වූ බාල කල අනගි වස්තුවක් වූ සඳ ..සහ මගේ මතක ලියන්නට ගියහොත් කොහෙන් නවතිදැයි නොදන්නා නිසා සහ සැමදා ඔබගේ සිත් වල සංවේදී තැන් පහුරු ගාන්නට අකමැති නිසා වැඩිදුර නොකියමි. අද මැදියම් රැයටත් අන්ධකාරය රිසිසේ නොදැනේ . අධික විදුලි පරිභෝජනය ..ලෝකයට අඳුර විඳින්නට අයිතියක් නැති කර වාගේය.ආසාවකට ජනෙල් තිර ඇර දමා නිදා ගත නොහැක . මේ සියල්ල අපගේ සැප පහසුවට බව සැබෑය.

නුතන දියුණුව ගැන ලෝකයේ වෙනස් වීම ගැන මගේ විරුද්ධත්වයක්ද නැත . එහෙත් කොයිදේත් පමණට වැඩි වීම නම් කරදරයකි. විපතකි . නියෝන් එළිය මොළයේ විවිධ ආබාධයන්ට හේතුවන බව කොහේ හෝ කියවූ දා සිට ජනෙල් තිර වසා නින්දට පුරුදු වුයෙමි . මේ නගර වලට සඳ ආවත් නැතත් ගනනක් නැතුවා වෙන්නට පුළුවන .

තමා හමුවට ආ මුල්ම මිනිසා වියෝ වූ බව සඳ දන්නවාදැයි මට සිතේ . විදු ඇසින් කොයිලෙසක දුටුවත් අපට සඳ සැමදා සජීවී වස්තුවකි . හාවෙක් නැති බව විද්‍යාවෙන් කොපමණ උගත්තත් මා පුරසඳ මත තවමත් සාවා දකිමි. [ සැබවින්ම කියතොත් ඔය සඳේ හාවා හරියටම දැක ගත්තේ බොහෝ ලොකු කාලයේය . එයට හේතුව මා සඳේ සිටින්නේ කිරි සුදු හාවෙක් යයි වැරදියට සිතා සිටි හෙයිනි .]

යොවුන් වියේ දී පුවත්පතක පළවූ මුල්ම නිසදැසට සඳ පෙරවදනක් විය . ගීත සාහිත්‍යයේ සඳ ගැන කියවුන ගී ගණන් කල නොහැකි තරම්ය .

ළමයෙකු සේ මෙන්ම අදද මා සඳට ආදරය කරමි . එසේම පරිඝනක යුගයේ උපන් අපේ ළමයින්ද සඳට ආදරේය. ලෝකයේ කොහේ වුවද සඳ දැක සතුටු නොවෙන ළමයෙක් ඇතැයි නොසිතමි .

මන් ළමයා සහ මගේ ළමයි දෙන්නා නිල් පාට සඳක් දැක ගන්නට බලා සිටියෙමි . නිල් සඳ සැබවින්ම නිල් පාටද . දම් පාටින් ලා සඳ බැස යනවා කීවද මා කවදාවත් දම් පාට සඳක් දැක නැත . Under a violet moon ගියටද කොතරම් ආසාද . අහෝ කවදාවත් දම් පාට සඳක් දැක නැත්තෙමි .

Smurf චිත්‍රපටය බලා සැබවින්ම නිල් පාට සඳක් කවදා හෝ පායයි කියා පොඩි උන් මෙන්ම මාද මොහොතකට හෝ විශ්වාස කලෙමි . සඳ කමිටුවේ මාමලා මේ ගැන වැඩිපුර විස්තර දන්නවා ඇත . මා සොයා ගත් ඇබින්ද ලියා තබමි.
කුමක්ද මේ Blue Moon ..?? ඉතාම අඩු සම්භාවිතාවක් ඇති දෙයකට once in a blue moon කියනු අසා ඇත . මන් ඒ කියමනට ඉතාම කැමතිය .

සරලවම කිවොත් එක මාසයක සඳවල් දෙකක් .අපට තේරෙන පරිදි පෝයවල් දෙකක් [ අධිපෝයක් ] ඇති මාසයක දෙවන පුර සඳ යන්න අපට වඩාත් ගැලපේ .

මේ Blue මූන් හෙවත් නීල චන්ද්‍රයා ගැන සරල අර්ථකථනය ගැන මන් කියවූයේ මෙතනින්ය .
සැබෑවටම සඳ නිල්පාටින් පායන්නේ නැතිද ..කණගාටු විය යුතු නැත . කවර දිනක හෝ යමෙකුට නීල වර්ණ සඳක් දැක ගැනීමට අවස්තාවක් ලැබීමටද ඉඩ ඇත . වායුගෝලයේ විවිධ අංශු වර්ග නිසා සඳ නීල පැහැයෙන් බබලන්නට ඉඩ ඇත . එසේ නීල සඳ දුටු අයද සිටි . මෙතනින් ඔවුන්ගේ කතා කියවා බලන්න .

දහසක් විදුලි එළියෙන් නැහැවුන සවස
අගයක් නැතිද සඳ නුඹ දිලුණත්   අහස
වැඩියක් තරු නැතිද වාගේ පෙර   දවස
තනියක් දැනුන බව, සඳ නොකියූ රහස

සඳත් එක්ක පන්සල් ගිය ළදරු       යුගේ
මටත් හොරෙන් යනවා මුළු හිතම   මගේ
එදත් කෙලි දෙලෙන් අපි නැහැවුණා වගේ
අදත් ගලනවද සඳ දිය මිදුල              දිගේ

ඔය කවි දෙකේ අන්තිම පදය තමයි මන් ඊයේ හිතෙන් මුමුනමින් ළමයින්ගේ ඔන්චිල්ලාව මත නැලවූනේ . ඉතුරු ටික නම් ඉතින් අද තමයි ගැට ගැහුවේ . ළමයින්ට ලොකු වැඩ කරන නගරය ගැන අහල මාරයා ඇතුළු කීපදෙනෙක් අහල තිබුණ ලොකු අයට ළමයින්ගේ වැඩ කරන්න පුංචි නගරයක් නැද්ද කියල . මට කියන්න තියෙන්නේ ඉඳ හිටලා ඔන්චිල්ලාවක් හෙම පැදලා කාරිය සතුටු වෙන්න තහංචි පනවා ගන්න එපාය කියලයි. අපි කාගේත් හිතේ තවම ළමයෙක් ජිවත් වෙනවනේ . ඉඳ හිටලා හරි ඒ ළමයට සන්තෝෂ වෙන්න ඉඩ දෙන එක අපේ යුතුකම .

ඊයේ දාපු පෝස්ට් එක කියවන්න බැරි වුන අයට මෙතනින් . මට ඉතින් හිතුනාම නොලියා ඉවසන්න බැරිකමට සමාව දෙන්න

Saturday, September 01, 2012

නෙළුම් විල

නිවාඩු ඉවරයි ..

Posted: 31 Aug 2012 08:53 AM PDT

ග්‍රීෂ්ම නිවාඩුවේ ගම රට ගිය ඇත්තන් ආපසු ඇවිදින්ය . නොඑන්නම ගිය සිත් ගත් මිත්‍රයින් නැති අඩුව තදින්ම දැනේ .
ජිවිත ගමනේ හමුවන සුවහසක් මිනිසුන් අතර බොහොමයක් දැක්ක දුටු තැන කතා කරන්නටත් අවැසි දෙයකට පමණක් මුණ ගැසෙන්නටත් පමණක් සිමා වේ. සමහරෙක් එයින් මදක් ඔබ්බට ඉඳහිට කතා කොට දුක සැප අසන්නට පෙළඹේ . එක්කෙනක් දෙන්නෙක් හදවතට බොහෝ ලංවේ . හිත මිතුරන්ට හදවතේ ඉඩ වෙන් කරද්දී නොයෙක් අකටයුතු කම් සිදුවේ . සමහරුන්ට වර්ග අඩියක් දෙකක් හිමි වෙද්දී ඇතැමුන් අක්කර ගණන් හිමි කර ගනී .

ජිවිතයේ විවිධ යුගයන්හි මට එවන් මිනිසුන් හමුව ඇත . උන්හිටි තැනක් වත් නැතුව ඇතැමුන් වාෂ්ප වී ගොස් ඇතිවාක් මෙනි, පරිගණක යුගයේ නුපන් අප පරම්පරාවෙන් මුණු පොත හෝ අන් සමාජ ජාලයන් ආශ්‍රයට පෙළඹුනේ සියල්ලන්ම නොවේ. ගුරුතුමියක් ව සිටින පාසල් වියේ මගේ හොඳම මිතුරිය මුණු පොතේ නැත . කෙටිකාලින ගුරු ජිවිතයේ හමු වූ ලබැඳි සොයුරිය ඉඳහිටක දුරකතනයෙන් හමුවේ . ලංකාවේ ගුරුවරුන් අන් ක්ෂේත්‍රයන් වලට සාපේක්ෂව අන්තර්ජාල භාවිතය අඩු යයි කියා මට සිතේ .

සයිගොන් නගරයේදී හමු වී හදවතේ ලොකු ඉඩක් වෙන් කර ගත් ඉන්දියානු මිතුරිය හමුවන්නට මෙවරත් හැකි විය . මැලේසියාව ගැන ගිය අවුරුද්දේ ලියු නිසා ආයෙමත් ලිවිම කම්මැලි වැඩකි . ගියවර නගින්නට බැරි වූ ලෝකයේ උසම ද්විත්ව කුළුණට [එනම් පෙට්‍රොනාස් KLCC Tower ] නගින්නට නම් මෙවර හැකි විය . එය ගොඩ නගන්නට වැය වූ මුදල මේ වන විට නරඹන්නන් ගෙන් අයකර ගෙන ඇති බව මට නම් සිතේ .

රාත්‍රියේ වතුර මල් ....

උඩ සිට බිම බැලූ විට .

එක කුළුනක උඩ සිට අනික් කුළුණේ කොත මගේ කැමරාවෙන් . තව පින්තුර නොසැහෙන්න තිබුනත් ඒවායේ ඉන්න නිලියන් නිසා බ්ලොග් ගත කිරීමට නොහැකි වීම ගැන කණගාටුව .

රාත්‍රියේ ..

ඒ ඇරුන විට හැනොයි සිට මැලේසියාවේ ස්ථානගත කෙරුණු කීපදෙනෙකු හමු වීමටද හැකි විය . සියල්ලටම වඩා අපේ පොඩ්ඩන් හට අමතක නොවෙන විශේෂ තැනකට යාමට ලැබිණි . ඇතැමෙක් අසා තිබෙන්නටත් පුළුවන . Kidzaniya කියන ළමයින්ට වැඩිහිටි ලෝකේ අත්හදා බැලීමට ඉඩ ලැබෙන තැනකට යන්න ලැබුන එක ගැන ඔවුන් බොහොම සතුටින් .

ටිකට් එක අරන් ඇතුලට ගිය පසුව ළමයින්ට ලබාදෙන මුදල් නෝට්ටු [ ඇත්ත ඒවා නොවේ] වලින් ගෙවීම් කර විවිධ ස්ථාන වල අත්දැකීම් ලැබිය හැකිය . මේ ස්ථානයන් විවිධාකාරය . ළමුනට මෙහිදී තැපැල් කරුවෙකු වී ලියුම් බෙදීමේ සිට පොලිස් නිලධාරියෙකු , ගිනි නිවන භටයෙකු හෝ රියදුරෙකු යනාදී විශාල පරාසයක රැකියාවන් අත්හදා බැලිය හැක . කොටින්ම ලොකු සෙල්ලම් නගරයක් වැනිය . කොටින්ම බනියාට විනාඩි විස්සක අධ්‍යාපනයකින් පසු දොස්තර උපාධියක්ද හිමිවිය . ලොක්කිට රක්ෂණ සහතිකපත් ආදී ලියකියවිලි පිළියෙළ කරගෙන රියදුරු බලපතක්ද ලබාගැනීමට හැකි විය . ගොඩනැගිලි අංශයේ ජනෙල් පිරිසිඳු කිරීම වැනි වැඩ කොට මුදල් උපයාගැනිමටද ඇය සමත් විය .

දවස අවසානයේ උදාවුයේ නොසිතු අකරතැබ්බයකි . ළමුන්ගේ ඉතිරි මුදලින් යමක් මිලදී ගත හැකි කඩයක් තිබිණි . අහෝ එහි භාණ්ඩ අධික මිලැතිය. දෙදෙනාගේම මුදල් එක්කර වුවද ගත හැක්කේ සබන් බෝල විදිනයක් වැනි සුළු දෙයකි. අහන්නත් දෙයක්ද අපේ බනියාට හොඳටම තරහ ගොසින්ය . අසරණ අක්කා කොතරම් බැගෑපත් වුවද ඇය නොවේ ඇය උපයාගත් නෝට්ටු ටික අත අරින්නට කැමති වුයේ . මගේ සල්ලි මට ඕනා යයි විලාප තියද්දී බලයෙන් ඇගෙන් කොළ කීපයක් ගෙන අක්කා සබන් බෝල පුම්බනයක් මිලට ගත්තාය . මේ කඩය නම් සුත්තර කඩයකි . ඉතිරි වන මුදල් ටික වියදම් කරන්නට නම් ආයේ දවසක් ගිය යුතුමය . ඒ නගරයේ ජිවත් වන ළමයින් එසේ කරනවා ඇත. කෙසේ වුවත් ළමයින් ලද අපුරු අත්දැකීම නම් ඉතාම වටනා එකකි .

ඔය සිද්ධිය සහ සපත්තු ගන්නට ගොස් සපත්තු එපාම යයි කඩේ දෙක කිරීම ඇරෙන්නට බනියා මුළු ගමන පුරාම යහපත් කලකිරියාවෙන් යුතුව සිටි බව කිව යුතුය

මේ පිහිනුම් තටාකය තිබෙන්නේ අප දින දෙකක් තාවකාලිකව සිටි නවාතැනේ 22 වෙනි තට්ටුවේ . ඒ දින දෙක අරුණකොට ඉතිරි මුළු කාලයම මගේ මිතුරිය සමග තෝසේ චපාති ..චට්නි ..ඇතුළු රසවත් දකුණු ඉන්දියානු ආහාර ගනිමින් [නිර්මාංශ භක්ෂිකයෙක් ලෙස ] හින්දි චිත්‍රපට බලමින්ද ....පුර්ණ නිවාඩුවක් ගත කලෙමි .

.බ්ලොග් ලිවිල්ල මෙන්ම කියවිල්ලද අඩාල වුයේ පාරෙන් පිට පැන්න වාහනයක් වාගේය. පහුගිය දිනවල විටින් විට වාහනේ පාරට ගැනීමට තල්ලුවක් දුන් අයද බොහෝය . ඒ අයට මාගේ නොවක් තුති. නිවාඩුවෙන් පසු හොඳ ගෘහනියක් වම්හයි දැඩි අදිටනින් සිටින කල බ්ලොග් කියවීමද අඩපණ විය . ගෙවල් පිළිවෙලට තබාගෙන ළමයින්ගේ වැඩත් කරගෙන බ්ලොග් එකකුත් ලිවිම අභියෝගයකි . අනික් අතට කියවන්නට කැමති පොත් කීපයක්ද පුස්තකාලයෙන් හමු විය . ඒ අතර පාසලේ මුල් සති කීපය ගුරු දෙගුරු රැස්වීම්....කෝපි රැස්වීම් එකී නොකී දේවලින්ද බහුලය . ඒ ඇරුන විට රස්සාවල් කරන්නට පුරුදු වූ ගැහැණු ගෙවල්වල ඉන්නට වූ කල විටින් විට ඇතිවන සන්කාකුල සිතුවිලිද ඉඳහිට සිත අකර්මන්‍ය කරවන සුළුය .

නිදහසට කාරණා කිවා මදැයි . සාමාන්‍ය වශයෙන් යමක් එක දිගට කිරීමට අපහසු මා අත නාරින එක දෙයක් වන මේ බ්ලොග් ලිවිම යලිත් සුපුරුදු ලෙස කරන්නටයි බලාපොරොත්තුව .

Sunday, July 15, 2012

නෙළුම් විල

කඳුළු දේශයේ සොඳුරු මිතුරී...

Posted: 14 Jul 2012 09:42 AM PDT

ඊයේ රාත්‍රී කෑමට අපට ඊශ්‍රායල් මිතුරියගෙන් ආරාධනාවක් ලැබුණා . ඊයේ කියන්නේ සිකුරාදා . සිකුරාදා රෑට එයාල ගන්නේ විශේෂ රාත්‍රී භෝජනයක් . අපටත් එයට සහභාගී වෙන්න අවස්ථාව ලැබුණ එක මට හරිම අලුත් අත්දැකීමක් වුණා. උණු උණුවෙම නොලිවොත් අගය අඩු වෙන නිසා සුරතලුන් ගැන ලිවිල්ල කල් දාන්න හිතුවා.

ඊශ්‍රායලය කියන්නේ යුදෙව් රට කියල දැනන් හිටියට යුදෙව් ආගම සංස්කෘතිය ගැන මට නම් තිබුනේ අල්ප දැනුමක් . සත්සමුදුරේ යුදෙව්වන් ගැන දීර්ඝ ලෙස ලියවුන නිසා ඒ ගැන විස්තර කරන්න මහන්සි වීම අනවශ්‍යයි .

කොහොමත් මේ රට ගැන අපිට තිබුනේ එච්චර හොඳ ආරංචි නෙමේනේ . පලස්තීනුවන් පිඩනයට පත්කරන ,ඇමරිකාවේ අතකොළුවක් වෙච්ච කොටින්ම සමහර පත්තර වල මැදපෙරදිග ත්‍රස්තවාදියා විදිහට හඳුන්වලා තියෙනවාත් දැක තිබෙනවා . යුදෙව්වන් බරපතල සංහාරයකට ලක්වුණ දෙවෙනි ලෝක යුද්ධය ගැනත් අපි ඇති තරම් අහල කියවල බලල තියෙනව.

ඊශ්‍රායලය ගැන ලියවුන සත්සමුදුරේ ලිපි වලට මෙතනින් යන්න

ඒ සියල්ල අත ඇරලා සාමාන්‍ය මිනිසුන් ලෙස ඊශ්‍රායල් ජාතික පවුලක් ආස්සරය කරන්න ලැබුණ එක මට අලුත්ම අත්දැකීමක් . මගේ මිතුරිය හරිම ලස්සනයි . ලස්සන මුණකුයි ලස්සන හදවතකුයි දෙකක්ම එකට පිහිටපු විරල නිර්මාණයක් වගේ ඇය.
ඇය කවදාවත් කිසිම දෙයක් ගැන පැමිණිලි කරනවා ,නෝක්කාඩු කියනව මන් අහලම නැහැ . කොයි වෙලෙත් හිනාවෙලාමයි ඉන්නේ . හැමදේකම හොඳ පැත්ත දකින්න හැකි එහෙම උදවිය හරිම අඩුයි .

පුංචි කෙල්ලෝ තුන් දෙනාත් සුරංගනාවියෝ වගේ . ඇයගේ සැමියත් බොහොම මිත්‍රශීලි මනුස්සයෙක් .
ලෝකේ කොහේ හිටියත් සිකුරාදා රාත්‍රිය මෙයාලට විශේෂයි . ''ශබාට් '' නමින් හැඳින්වෙන සති අන්තයේ ඇරඹුම තමා සිකුරාදා රාත්‍රී භෝජනය . හිබ්රූ ආගමට අනුව දෙවියන් ලෝකය මැවීමේදී දින හයක් වැඩ කොට හත්වෙනි දිනය විවේක ගැනීම තමයි මෙයින් සංකේතාත්මකව සැමරෙන්නේ .

ආගමික අදහස කෙසේ වුවත් මට හිතුනේ මේ කොතරම් වටිනා සංස්කෘතික අංගයක්ද කියායි.

මේ ගැන අන්තර්ජාලගත කාරණා කියවීම කම්මැලි හිතෙන තරම් සංකීර්ණ වුවත් මගේ මිතුරියගේ නිවසේ අපදුටු චාරිත්‍ර අතිශය සරලයි . ඒ වගේම අපටත් පිලිපැද්දට කමක් නැති තරම් වටිනා දෙයක් .
මුලින්ම කරනුයේ කෑම මේසයේ ඉටිපන්දම් දැල්වීම . ඉර බැස යාමට ඔන්න මෙන්න තියා මේ ඉටිපන්දම් දැල්වීම කරනුයේ පවුලේ කාන්තාවක් . මව හෝ දියණියක් විය හැකියි.

නිවසේ පහන කාන්තාව නිසා වෙන්න ඇති. [ මේක කාන්තා බ්ලොග් එකක් බව කරුණාවෙන් සලකන්න ].

පින්තුරය මෙතනින්

මේසය මත නිවසේ සාදන ලද පාන් ගෙඩියක් සහ රිදී වයින් බඳුන් දෙකක් තිබුණා. එකක් එයාලගේ පවුලට . අනික අපට .

පවුලේ ස්වාමි පුරුෂයා ඔවුන්ගේ ආගමික පොතකින් වගන්ති කීපයක් කියවනවා . මුලින්ම ආශීර්වාද කරන්නේ දුවරුන්ට . දෙවෙනියට පුත්තුන්ට . [ මේ ගෙදර නම් පුත්තු නැහැ . කෙල්ලෝම තුනක් . ]
ඉන් පසුව බිරිඳට . ඔහු කි පරිදි නිකන්ම නිවසක් උණුසුම් ගෙදරක් බවට පත් කරන්නේ බිරිඳක් නිසා ඔහු ඇයට ස්තුතිවන්ත වන බවයි . අපේ පොඩ්ඩි එතන ඉන්න තිබුණේ. බලන්න ලස්සනයි සැමියා බිරිඳට හෙලපු ආදරණිය බැල්ම . අපේ අයට පාඩම් ඉගෙන ගන්න පින්තුරයක් දාන්න බැරි වුන එකයි කණගාටුව.

ඉස්සරටත් වඩා අද අපි ජිවිතේ ගෙනියන්නේ දුවමින් . හැල්මේ යන ගමන පොඩ්ඩක් නතර වෙලා සිංහලෙන් කිව්වොත් බ්රේක් එකක් අරන් මේවගේ තමන්ගේ පවුලේ වටිනාකම මතක් කරන්න එකිනෙකාට ස්තුතිවන්ත වෙන්න ඒ වගේම ඊ ළඟ සතිය නැවුම් විදියට අරඹන්න අපි වැඩිය නොදන්නා ජාතියකින් ලැබෙන පාඩම හරිම වැදගත් කියලයි මට හිතෙන්නේ .

කල්පනා කරලා බලද්දී අපේ සමාජයේ මේ ස්තුති කිරීම් සිදුවන්නේ බොහෝ කොට අලුත් අවුරුදු සිරිත් මුල් කරගෙන . අනික් දවස්වලදී බොහෝ ගෙවල් වල වුණේ සැමියාට ළමයින්ට හොඳම දේ බෙදා දීල අම්ම කුස්සියේ ඉඳන් ඉතුරු වුන යමක් කන එක . මේ වෙද්දී බොහෝ දුරට මේ තත්වයන් වෙනස් වෙලා වුනත් ආදරය ප්‍රකාශකරන්න , ස්තුතිවන්ත වෙන්න අපේ සමාජය ටිකක් පැකිලෙනවා කියලයි මගේ හැඟීම .
ගෙදර පුච්චපු අලුත් පාන් , පාර්ස්ලි සහ කුස් කුස් සලාදය , ඇතුළුව බොහොම ලස්සන සහ සෞඛ්‍ය සම්පන්න කෑම ජාති ගොඩක් සහ පලතුරු සමග පලතුරු තේ රසවින්දා . සේරම එළවලු කෑම .

කවදාවත් විසදෙන්නේ නැති ඒ රටේ ප්‍රශ්න ගැනත් අපේ රට ගැනත් කතා වුණා. උපන්දා සිටන් යුද්ධේ ආනිසංස අත්වින්ද නිසා අපි දෙගොල්ල අතර සමානකම් හුඟක් තියෙනව . අදට වුනත් කොයි වෙලේ බෝම්බ පිපිරේදයි නොදන්නා ඔවුන්ගේ සදා කඳුළු දේශයට හෙට අනිද්දා ඔවුන් ආපසු යනවා . ඒ ගැන නම් මට ඇත්තේ හරිම දුකක් . ඉඳහිට හමු වෙන සුන්දර මිනිසුන් මේ ලෙස සමුගෙන යාම නම් කණගාටුවට කාරණාවක් .

මන් ඇයට තෑගී කලේ අපේ රටේ සිතියමක් සහිත චිත්‍රයක් . ලෝකයේ කොහේ හෝ කොනක මේ වගේ ලස්සන පුංචි දුපතක් ඒ ගොල්ලන්ටත් ඇත්නම් කියල ඈ කිවේ ලොකු සුසුමක් පිටකරන ගමන්

Wednesday, July 11, 2012

නෙළුම් විල

මිනිසෙක් වූ බල්ලෙක්

Posted: 10 Jul 2012 09:21 AM PDT

මේ ලෝකේ සුරතල් සතෙක් නැති එකම ළමයි දෙන්න තමන්ය කියල ලොක්කියි පොඩ්ඩියි නෝක්කාඩු කියද්දී පහුගිය සර්කස් ලිපියේදී නැන්දලා මාමලා හුඟක් කියා තිබුණ ළමයින්ට බලු පැටියෙක් ගෙනත් දෙන්න කියල . හැබැයි දෙන්න මගේ බ්ලොග් එක කියවන්නේ නැති හින්ද ඒ චන්ද සේරම අවලංගු වෙනවා .D

අද මෙහෙම වුනාට අපේ ගෙදර ඉස්සර හැමදාම පුසෙකුයි බල්ලෙකුයි වැරදුනේ නැහැ . ඒ දවස්වල ලොකුවට තාප්ප දාල ඉඩකඩම් වෙන්කරලා තිබුනේ බොහොම අඩුවෙන් .ඉතින් ඒ සත්තු නිදහසේ ඇවිදලා ජිවත් වුනා . බල්ලන් නම් හිටියෙම එළියේ . පූසන් නම් ගේ ඇතුලේ උන්නත් පුටු උඩ නැගීම තහනම් . මේ නීති අකුරටම ක්‍රියාත්මක කලේ අපේ අක්ක . හැබැයි අපි උන්ට ආදරේ කළා . අතපත ගාල සුරතල් නොකෙරුවත් උනුයි අපියි අතර අපුරු බැඳීමක් තිබුණා.

මේ බල්ලන් පුසන්ට අමතරව කිකිළියක් ඇති කළා අපි කුඩාම කාලේ . බිත්තර රක්කලා පැටව් ආවම අපි උන්ව බෙදා ගන්නවා . ලොකු වුනහම උන්ගේ බිත්තර තනියම කන්න හිතාගෙන . පුංචි පුළුන් බෝල වගේ කුකුළු පැටව් කුකුලොද කිකිලියෝද කියලා සොයන්න බැහැ. ඔන්න ටික දවසක් යද්දී පිටිපස්සෙන් වලිග පිහාටු දික්වෙන්න ගත්තම තමා තමන්ට අයිති එවුන් මොන ජාතියේද කියල දැනගන්නේ . සමහර විට සේරම කුකුලෝ වෙලා බලාපොරොත්තු සුන් වෙන වෙලාවල් තිබුණ .

[මේ අර ගෙවත්තේ අල බතල හිටවාපු දශකයේ අග භාගය විය යුතුයි .]

ඒ ඉතින් හුඟක් පුංචි කාලේ . පසු කලෙකත් මට මතකයි අපේ ආච්චිලගේ ගෙදර කුකුළු පැටව් හිටියා . තව එළදෙනක් හිටියා . මහගෙදර ඒ සත්තු ඇති කරන එක නැවතුනේ ආච්චිගෙයි ආතාගෙයි අන්තිම කාලේ බවයි මට මතක . මේ අර ලිපි තුනකින් කියූ තාත්තගේ ගම නෙමෙයි . කොළඹට ආසන්න අම්මගේ ගම . කොළඹට ආසන්න වුනත් ලස්සනට තිබුණ පළාතක් .ඒ විස්තර වෙන ලිපියකින් ලියන්න සිදු වෙනවා .

අද මට ඇත්තටම ලියන්න උවමනා වුනේ මා හා සමීප වෙච්ච සුරතල් සතුන් ගැනනේ.

බලු පැටවුන් පිලිබඳ මගේ පළමු මතකය හරිම තිත්ත එකක් . අපිට හිතවත් කෙනෙක් ලස්සන බෝල ගෙඩියක් වගේ දුඹුරු පැහැති බලු පැටියෙක් ගෙනත් දුන්න . අපි එයාට බ්‍රවුන් කියල කතා කළා . ටික දවසකින් බලු පැටියා ගෙනත් දීපු අය්යා අපේ තාත්තත් එක්ක කුටු කුටු ගානවා දැක්ක . ඊ ළඟ දවසේ ඉස්කෝලේ ඇරිලා ගෙදර එද්දී හරිම අමුතුයි . බ්‍රවුන් නැහැ .

හැබැයි අම්මලට මේක රහසක් විදිහට තියාගන්න බැරි වුණා. පැටියාගේ අම්මට පිස්සු හැදිලා . බලු පැටියට වුන දේ කවදාවත් අපට කිව්වේ නැතුවට සුරියපාලුවේ වෙද මහත්තයෙක් ලඟට පවුලම ගිහින් ඇවිත් තිත්තම තිත්ත කසාය අපට පෙව්වා . ඊක්.....

අච්චර ඛේදවාචකයක් වෙලාත් අපි පසු බැස්සේ නෑ. සත්තුත් මිනිස්සු වගේ . විවිධාකාර චරිත රැසක් තිබුන බල්ලන් පූසන් කීප දෙනෙක් මට හොඳට මතකයි.

බුලා එක්කෙනෙක් . මෙයා පුදුමාකාර බල්ලෙක් . අපි යන යන තැන පස්සෙන් ආවා . ආදරේට වෙන්න ඇති . හැබැයි අපිට නම් මේක පරාල ඇණයක් වුණා . කොයිතරම් මග ඇරලා ගියත් මෙන්න භාගයක් දුර යද්දී බුලා අපේ පස්සේ . නාන්න ගියත් , දුර ගමනක් යන්න බස් එකට ගියත් පස්සෙන් එනවා . මේ පස්සෙන් ඒම ඉවසන්න බැරි මුට කන්න පාර දිගේ අනික් බල්ලෝ කඩා පනිද්දී ආරක්ෂාවට අපි අස්සට එන එක . එක දවසක් අපේ අම්ම බස් එකට නැග්ගම මිනිස්සු කෑගහන්න අරන් . බල්ලෙක් බස් එකට ගොඩ වෙලා . අම්ම අඳුනන්නේ නැතුව උන්නලු . ආයේ දවසක් පන්සල් ගිහින් බණ මඩුවේ බණ අහනව . මෙන්න බුලා සෙනග අස්සේ අපිව සොයනවා . එදාත් බුලා අපේ නෙමේ .

එක දවසක් බුලා ගෙදර ආවේ නෑ . අම්මල කිවේ මැරෙන්න ළඟ වුනහම සත්තු යන්න යනවලු .
තව අමතක නොවෙන මිනිහෙක් වගේ බල්ලෙක් උන්න . එයාගේ නම ''ටාසන් ''. මුට නම් බල්ලා කියන වචනය කොහෙත්ම ගැලපෙන්නේ නෑ .

තනිකර මනුස්ස ගතිගුණ තිබ්බේ ... පොතක් හරි ෆයිල් එකක් හරි අරන් ගෙදරට එන තරුණ අයව නැට්ට වනල පිළිගත්තා . වයසක මිනිස්සු පේන්න බැහැ. කඩා පනිනවා . අපේ යාලුවෝ ආවම දොරකඩට වෙලා අනික් පැත්ත බලාගෙන ඉන්නවා යනකම්ම . අපේ යාලුවෝ අතර ටාසන් සැහෙන ජනප්‍රිය වුණා . සමහරු කිව්වේ ටික කාලෙකට ඉස්සර මැරුණ තරුණ අයෙක් වෙන්න ඇති කියලයි . කෑවේ වෙලාවට. බොහොම ටිකයි . හරිම පිරිසිඳු පාටයි .

නරක පුරුදු වලට ඇබ්බැහි වුන හොඳ මනුස්සයෙක්ට වෙන දේ මෙයාටත් වුණා . අසල්වැසි ගෙදරකින් හරක් මස් කන්න දීල ටාසන් එහාට පුරුදු වුණා . අපේ දිහා නොකන මසට ලොල් වුන ටාසන් අන්තිමට එහාටම වුණා . පුදුමම දේ වුණේ ඊට පස්සේ . අපේ ගේ ගාවින් එහා මෙහා යද්දී හරියට තරහ වුන මිනිහෙක් වගේ අනික් පැත්ත බලන් යන්න ගත්ත . බල්ලෙක්ට මනුස්සයෙක් වෙන්න පුළුවන් බව එදා තමයි මන් දැන ගත්තේ .

ටික කලකින් අපි දැක්ක සාත්තුවක් නැති වුන ටාසන්ගේ ඇඟේ කුෂ්ට දාල . අපේ දිහා ඉද්දි නිතර නාන්න පුරුදු වෙලයි මෙයා උන්නේ .[ එක දවසක් පාරට ගිහින් ලොරියක හැපිලා කකුලක් තුවාල වෙලා ඉද්දි අය්යා තමයි සාත්තු කරලා සනීප කලේ .]

ඔය කාලේදී මන් වෙන ගමකට දීග ගියා . මට අවසාන කාලය දකින්න බැරි වුණා .

අම්ම කි පරිදි අවාසනාවන්ත තත්වයට පත් වුනාට පස්සේ අර ගෙදරින් ටාසන්ව එලවල . ඉඳහිට අපේ මිදුලට ආවාම අම්ම කන්න ටිකක් දුන්නලු .

දවසක් අර ගෙදර ගැහැණු කෙනා මරලතෝනි දෙනවා ඇහිලා . ලිඳට බල්ලෙක් වැටිලා . එයාල නොදැන ලිඳේ වතුරත් බිල .

වැටිලා මිය ගිහින් තියෙන්නේ ටාසන් .

මේ දේවල් විස්තර කරන්න හැකි බුදු දහමට පමණක් කියලයි අද මට කල්පනා වෙන්නේ .

p.s.
සුරතල් සත්තු ගැන සේරම ටික ලියල දාන්න හිතුවත් සැහෙන්න දීග වෙන නිසා මෙතනින් කඩන්න හිතුව .